yenilmek

İnsan yenilmeyi sevmemeli, yenilebileceğini de bilerek ama asla yenilmeye tahammül etmeden, kabul etmeden. Yenilir, yine dener, yenilir, yeniden dener, işin keyifli kısmı burada. Mücadeleyi sevmeyen insanı ne yapalım ki, ne işe yarar böylesi birisi. Hayat hep mücadele üstüne kurulu, mücadele etmeyen, yenilgiye boyun eğen kişi hiçbir şey elde edemiyor, boyunu aşan işlere karışmalı insan bazen. Boyunu da aşmalı, uzaya da fırlamalı. Yani denemeli cesur olmalı, özgür olmalı. Belki herkese güvenmemeli ama güvenebilecekleri de kaçırmamalı, dertlerine ortak olacakları ittirmemeli elinin tersiyle, onu gerçekten sevenleri kovmamalı hayatından.

Kendi ayakları olmalı insanın güvenle yere bastığı, kendi elleri olmalı sevdiceğini kavradığı, kendi gözleri olmalı doğruları görmesini sağlayan, kendi yüreği olmalı kendi kulağını verdiği, kendi sevgilisi olmalı inandığı, inanmak istediği, kendi geleceği olmalı yarattığı, kendi sırtı olmalı sevdiklerine güvenle dayadığı. Yani insan kendisi olmalı, kendi seçtiği, istediği... zafer hiç yıkılmamak değil, her yıkıldığında yeniden ayağa kalkabilmektir